
5 juni 1873 draagt de eerste echo
van zeilschepen die de horizon doorkliefden,
met Indiase namen die volgens de Nederlandse spelling werden opgeschreven, soms opgedrongen, voor een
geschiedenis vol pijn en hoop.
De donkere bladzijden van toen
leven nog in het geheugen van hun nazaten,
maar de tranen van gisteren
hebben plaatsgemaakt voor de glimlach van vandaag.
Ik ben een afstammeling
van Hindostaanse contractarbeiders,
geworteld in het stof van India,
gevoed door de aarde van Suriname.
De geschiedenis heeft mij gevormd,
tussen drie werelden, verscheidene oevers en daken,
waar voorouders hun dromen meenamen
en hun kracht achterlieten voor volgende generaties.
Ik ben de 4e generatie.
Nu bouw ik mee aan de toekomst van Nederland,
vaak terugblikkend naar mama Sranan,
want het Sarnámi-zijn zit vastgemodderd,
met verhalen die verder reiken dan koude en warme grenzen,
met een erfgoed dat niet vervaagt
in de snelheid van een nieuwe tijd.
Want al verandert de wereld om mij heen,
al vermengen talen, landen en generaties zich,
één waarheid blijft als een stille vlam branden:
Mijn identiteit reist met mij mee.
India in mijn wortels,
Suriname in mijn hart,
Nederland in mijn toekomst.
En in die drie-eenheid, de Triaspora,
leeft de ziel van mijn voorouders voort.
Hindostaan, Surinamer, Nederlander;
geschapen door de geschiedenis,
gedragen door herinnering,
en verbonden met wie ik ben.





