
Burgemeester Michel Bezuijen speldt het lintje op bij Kanta Adhin in het Stadstheater van Zoetermeer. Het is 24 april 2026, de jaarlijkse lintjesregen. Een moment waarop meer personen worden geëerd, maar voor ieder toch een persoonlijk moment. Mr. drs. Kanta Shilavati Adhin wordt benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau – een onderscheiding voor mensen die zich langdurig en op bijzondere wijze hebben ingezet voor de samenleving. Wie haar kent, weet: dit lintje komt niet uit de lucht vallen.

Van Paramaribo naar Leiden
Kanta wordt geboren op 15 april 1956 in het district Nickerie in Suriname, maar groeit grotendeels op in Paramaribo. In haar omgeving zijn onderwijs en maatschappelijke betrokkenheid vanzelfsprekend. Na het afronden van het Gymnasium B vertrekt ze in 1974 naar Nederland om rechten te studeren aan de Universiteit Leiden.
Ze kiest voor Internationaal Recht. “Ik was altijd al geïnteresseerd in hoe landen met elkaar omgaan,” zegt ze daar later over. “Recht is voor mij nooit alleen een systeem van regels geweest, maar een manier om rechtvaardigheid te organiseren.”
In 1978 studeert ze af en keert terug naar Suriname. Van 1979 tot 1983 werkt ze op het Ministerie van Buitenlandse Zaken in Paramaribo, bij Juridische Zaken en Verdragen. Wanneer ze zich in 1983 opnieuw in Nederland vestigt, besluit ze ook Nederlands recht te studeren, opnieuw in Leiden. Die dubbele juridische basis – internationaal en nationaal – vormt de rode draad in haar verdere loopbaan.

Een loopbaan in dienst van de rechtsstaat
Van 1986 tot haar pensioen in 2022 werkt Adhin bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken in Den Haag. In ruim 35 jaar vervult zij uiteenlopende functies: van de Directie Verdragen tot de Directie Mensenrechten en de Directie Verenigde Naties.
Collega’s roemen haar analytische scherpte en haar zorgvuldige formuleringen. “Kanta was iemand die altijd de nuance zocht,” vertelt een oud-collega. “Ze keek verder dan de politieke waan van de dag.”
Tussen 2007 en 2011 is zij werkzaam op de Nederlandse ambassade in Dublin, waar zij gedurende 2007-2008 de rol van waarnemend ambassadeur vervult. Dit in een periode waarin in Ierland een cruciaal referendum over de toekomst van Europa plaatsvindt en alle Europese ogen op Dublin zijn gericht. Later, van 2011 tot 2015, werkt zij bij de Permanente Vertegenwoordiging van Nederland bij de Raad van Europa in Straatsburg als plaatsvervangend Permanent Vertegenwoordiger.
In de laatste fase van haar loopbaan is zij verbonden aan de Directie Juridische Zaken. Daar treedt zij onder meer op als Agent voor het Koninkrijk der Nederlanden bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Ze vertegenwoordigt Nederland in gevoelige mensenrechtenzaken. Ook adviseert zij over het Internationaal Strafhof en migratievraagstukken. “De kern van mijn werk was steeds: hoe zorgen we dat internationale afspraken ook echt betekenis hebben voor mensen?” zegt Adhin. “Mensenrechten zijn geen abstract begrip. Ze gaan over concrete levens.”

Stem en bruggenbouwer in de gemeenschap
Parallel aan haar professionele loopbaan bouwt Adhin aan een indrukwekkend vrijwilligerspalet. Al sinds 1986 mengt zij zich via lezingen en publicaties in het debat over integratie, identiteit en burgerschap. Als secretaris van de Wereld Hindu Federatie Nederland (1986-1998) speelt zij een sleutelrol bij de organisatie van de Internationale Hindu Conferentie in Den Haag in 1988 – de eerste in Nederland. Ze is verantwoordelijk voor diverse publicaties over thema’s als politieke tolerantie, gezondheidszorg en sociale betrokkenheid vanuit hindoeïstisch perspectief. In de jaren negentig is zij bestuurslid van welzijnsorganisatie Un Doro en van de Organisatie Hindoe Media. Maar het grote publiek leert haar vooral kennen als hoofdredacteur van het tijdschrift Hindorama (1998-2004). Het blad groeit uit tot een toonaangevend magazine binnen de Hindostaanse gemeenschap.
Na het verschijnen van het essay Het multiculturele drama van Paul Scheffer en de aanslagen van 11 september 2001 verschuift het maatschappelijke debat. De multiculturele samenleving komt onder druk te staan. Adhin mengt zich nadrukkelijk in die discussie. “Integraal meedoen in de samenleving en je eigen cultuur beleven, sluiten elkaar niet uit. Maar het vraagt wel verantwoordelijkheid van beide kanten.” Ze benadrukt dat cultuurbeleving ook een mensenrecht is, maar waarschuwt tegelijk tegen afhankelijkheid van subsidies. “Gemeenschappen moeten zelf initiatief en verantwoordelijkheid voor cultuurbehoud nemen,” zegt ze.

Het Jnan Adhin Instituut: kennis als fundament
Sinds 2004 is Adhin voorzitter van het Jnan Adhin Instituut (JAI), een stichting, vernoemd naar haar vader, die zich richt op kennisoverdracht over de Surinaamse cultuur en geschiedenis en in het bijzonder die van Surinaamse Hindostanen. Onder haar leiding worden boeken uitgegeven, lezingen georganiseerd en projecten opgezet rond de koloniale geschiedenis. Het instituut pleit voor een inclusieve benadering: niet alleen het slavernijverleden, maar de geschiedenis van álle Surinaamse bevolkingsgroepen verdient aandacht.

Samen met de auteur dezes schrijft zij meerdere boeken, waaronder Van Brits-Indische emigranten via Suriname tot burgers van Nederland (2003) en het recente 150 jaar Hindostanen 1873-2023 – Een geschiedenis van twee migraties (2024). “Geschiedenis geeft mensen wortels,” zegt Adhin. “En wie weet waar hij vandaan komt, kan steviger staan in het hier en nu.”
Haar inzet voor geschiedschrijving en gemeenschapsvorming komt ook sterk naar voren in haar journalistieke werk. Van 1998 tot 2004 is zij hoofdredacteur van het tijdschrift Hindorama, waarin zij artikelen publiceert over Hindostaanse en Surinaamse geschiedenis, cultuur en integratievraagstukken. Het blad groeit uit tot een toonaangevend en kwalitatief hoogstaand magazine binnen de Hindostaanse gemeenschap. In 1998 verschijnt een bijzonder themanummer ter gelegenheid van 125 jaar Hindostanen in Suriname en 25 jaar aanwezigheid in Nederland. Van 2000 tot en met 2004 wordt Hindorama een tweemaandelijks tijdschrift met een breed en betrokken lezerspubliek.
Daarnaast is zij van 2017 tot 2023 bestuurslid van Writers Unlimited in Den Haag, een organisatie die internationale literatuur en vrije meningsuiting bevordert. Sinds 2019 is zij eindredacteur en columnist van Hindorama.com, een platform dat mede wordt ondersteund door JAI en uitgroeit tot een gezaghebbende website binnen de brede Surinaamse gemeenschap. In deze rol zet zij de traditie van het oorspronkelijke tijdschrift voort in digitale vorm en bereikt zij een nieuwe generatie lezers.
Na haar pensionering wordt ze actief als taalvrijwilliger bij de Bibliotheek Zoetermeer, waar zij nieuwkomers helpt hun Nederlands te verbeteren. “Taal is de sleutel tot meedoen.”

Namens de stichting Satya Dharma is de heer Ram Rambaratsingh aanwezig om de decorandus naar binnen te begeleiden.
De betekenis van het lintje
De voordracht voor de koninklijke onderscheiding is ingediend door de stichting Satya Dharma, die zich inzet voor erkenning van personen die zich verdienstelijk hebben gemaakt voor de Surinaamse gemeenschap in Nederland en voor verbinding tussen Suriname en Nederland. In de motivatie wordt gewezen op haar langdurige inzet op maatschappelijk én bestuurlijk terrein, haar bijdrage aan mensenrechten en haar rol in het bevorderen van kennis en dialoog. Dat zij nu Ridder in de Orde van Oranje-Nassau is, ziet Adhin vooral als erkenning voor het collectief. “Je doet dit nooit alleen,” zegt ze. “Ik heb altijd samengewerkt met betrokken en bevlogen mensen.” In zijn toespraak zegt burgemeester Bezuijen onder meer: “Ze doet haar werk graag in alle stilte en bescheidenheid, maar haar stem wordt gehoord. En dat is belangrijk. Want door haar stem te laten horen draagt mevrouw Adhin bij aan een open dialoog over een samenleving waarin iedereen zichzelf kan zijn.” Hij benadrukt voorts dat zij door haar werk al jaren bijdraagt aan versterking van tolerantie ten opzichte van andere culturen.

In Zoetermeer krijgen twee personen van Surinaamse komaf een onderscheiding. De eerder geridderde Barryl Biekman is voor haar blijvende inzet voor de bestrijding van racisme en discriminatie benoemd tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau.
Een persoonlijk portret
Wie met Kanta Adhin spreekt, treft geen luidruchtige activist, maar een bedachtzame, precieze vrouw met een rustige uitstraling en oprechte interesse in anderen. Haar kracht zit in argumentatie, in het zorgvuldig wegen van woorden. Samen met haar levenspartner Radjin Thakoerdin werkt zij jarenlang onbaatzuchtig aan Hindorama. Thuis worden artikelen besproken, koppen aangescherpt en discussies gevoerd. “We kunnen het stevig oneens zijn,” vertelt ze met een glimlach, “maar altijd met respect voor elkaars argumenten.” Kenmerkend is haar combinatie van intellectuele diepgang en praktische betrokkenheid. Of het nu gaat om een internationaal mensenrechtenverdrag of een taalgesprek in de bibliotheek: steeds staat de vraag centraal hoe mensen volwaardig kunnen deelnemen aan de samenleving.
Met haar benoeming tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau krijgt een lange loopbaan in dienst van recht, dialoog en gemeenschap een zichtbare bekroning. Maar wie haar kent, vermoedt dat zij zelf vooral vooruitkijkt. “Er is nog zoveel te vertellen en te begrijpen,” zegt ze. “Zolang we bereid zijn naar elkaar te luisteren, is er altijd ruimte voor verbinding.”
Foto’s: Gerard van Warmerdam en Hindorama / Sampreshan






